Kalifornijski


Tułów walcowaty, średnio-długi, dobrze umięśniony, dobrze rozwinięty przód i zad, szerokie łopatki i partia grzbietu. Głowa krótka, okrągła, mocno osadzona na krótkiej szyi. Kończyny mocne, średnio-długie. Uszy mięsiste, dobrze owłosione na końcach zaokrąglone o długości od 10,5 do 11,5 cm. Waga w 3 m-cu życia 2,1 kg. Dorasta do masy 5,2 kg.
Króliki te są nieco mniejsze od nowozelandzkich a o ich popularności wśród hodowców decyduje za pewne wygląd zewnętrzny. Są to króliki nie jednolicie białe, tak jak omawiane poprzednio lecz mają czarne zakończenia łapek, uszów, nosa i ogonka. Ze względu na coraz mniejsze pogłowie zwierząt tej rasy nie bardzo nadają się do chowu na szerszą skalę. Króliki te często są wykorzystywane do tworzenia krzyżówek międzyrasowych, zwłaszcza z królikami nowozelandzkimi i termondzkimi białymi. Powstające zjawisko heterozji umożliwia poprawę tępa wzrostu w stosunku do ras wyjściowych. Nie zaleca się jednak takiej procedury na własną rękę, bez znajomości podstaw genetyki.

Termondzki biały

Tułów długi, dobrze umięśniony o mocnym i szerokim zadzie, przód nieco zwężony. Głowa lekko wydłużona, mocno osadzona na długiej szyi. Kończyny mocne. Uszy średnio-grube, dobrze osadzone, zaokrąglone na końcach, owłosione o długości od 13 do 15 cm. Waga w 3 m-cu życia powyżej 2,5 kg. Wydajność rzeźna pow. 50%. Dorasta do masy ciała 5,6 kg
Po raz pierwszy króliki te zostały sprowadzone z Belgii do Polski  (do Zakładu Doświadczalnego IZ w Chorzelowie) w roku 1977. Do wyprowadzenia tej rasy zostały wykorzystane króliki rasy Olbrzym Belgijski Biały i stąd szereg cech rasowych u termondzkich pochodzi od tej właśnie rasy. Są to duże uszy, wydłużony tułów i pysk. Przy zapewnieniu żywienia paszami o większej zawartości białka niż pasza dla królików nowozelandzkich, można uzyskać liczniejsze mioty oraz nieco większe tempo przyrostów wagowych. Jest to typowa rasa do prowadzenia hodowli przemysłowej, na dużą skalę kiedy to o końcowym wyniku finansowym decydują nawet gramowe różnice w ilości zużytej paszy i nieznaczne powiększenie wskaźnika odchowu. Ze względu na masowość produkcji w takich warunkach oraz obrót dużą ilością zwierząt i paszy te niewielkie różnice stanowią w skali roku pokaźny czynnik decydujący o opłacalności produkcji. Pozostałe parametry użytkowe zbliżone są do parametrów omówionych dla rasy  Białej Nowozelandzkiej z tą różnicą, że króliki te uzyskują nieznacznie większe masy ciała, oczywiście pod warunkiem wspomnianej zwiększonej ilości białka w dawce pokarmowej. Ze względu na mniejszy zasięg hodowli trudniej jest dokonać zakupu wartościowego materiału hodowlanego przez co istnieje większe ryzyko, że króliki chowane są w bliskim pokrewieństwie.

Nowozelandzki biały

Tułów średnio-długi, walcowaty, dobrze umięśniony, silnie rozwinięty przód i zad, szerokie łopatki i partia grzbietowa. Głowa krótka, szeroka o profilu lekko garbonosym, mocno osadzona na krótkiej szyi, silnie związana z tułowiem. Uszy mięsiste, grube, dobrze owłosione o długości 10 do 11,5 cm. Samice dobrze znoszą intensywny system rozrodu i w sprzyjających warunkach dają ok.  40 sztuk odchowanych w roku. Masa ciała w wieku 3 m-cy 2,5 kg. Wydajność rzeźna wynosi w tej rasie ponad 50%. Maksymalna masa 5,3 kg.
Do Polski króliki tej rasy zostały sprowadzone po raz pierwszy w 1964 r i od razu zyskały uznanie wśród hodowców. Mają białą barwę okrywy włosowej a wszelkiego rodzaju zażółcenia traktowane są u nich jako odstępstwo od wzorca rasowego. Dorastają do masy 5,5 kg i mają walcowatą budowę ciała, zarówno w przedniej jak i tylnej części ciała. Nie występują wyraźne przewężenia tułowia ani nadmierne wygrzbiecenie. Mają garbonosą głowę o mocno owłosionych uszach długości od 12 do 15 cm, przy czym zaznaczają się dwie linie królików, jedna o uszach dłuższych, druga (najczęściej sprowadzana do Polski ze Słowacji) ma uszy wyraźnie krótsze. Do rozpłodu mogą być już używane po osiągnięciu wieku 4 miesięcy i wagi ponad 3,0 kg. Samice dobrze znoszą intensywny system rozrodu i w sprzyjających warunkach dają ok. 40 sztuk odchowanych w roku. Samice są z natury dobrymi matkami, o dużej mleczności co pozwala na szybki wzrost królicząt, które w wieku 30 dni powinny osiągnąć masę około 550g (przy masie noworodka 60g). Wydajność rzeźna, najbardziej interesujący parametr z punktu widzenia przetwórstwa, wynosi u tych królików ponad 60% i jest do uzyskania po osiągnięciu przez zwierzę wagi 2,5 kg w wieku 90 dni. Udział mięsa w tuszce jest bardzo wysoki i został doświadczalnie określony na 82% przy niskim udziale tłuszczu, w granicach 6 – 7%. Ponad połowa skór pochodzących od zwierząt ubijanych w wieku 90 dni była w tych badaniach klasyfikowana jako surowiec futrzarski. Są królikami najczęściej hodowanymi spośród ras średnich i wymiana lub zakup materiału hodowlanego nie nastręcza większych trudności.